Ik had de eer om me een weekend lang onder te dompelen in de helende effecten van het bosbaden. Via Natureminded kwam ik terecht bij Katriina Kilpi en Hanna Kaisa, twee natuurdames die gids zijn in Forest Mind (Fins) of Shinrin Yoku (Japans). Samen met een twintigtal andere deelnemers kwam ik thuis in het bos en zo ook thuis bij mezelf.

Ken je die ‘aha’ ervaring? Zoiets als ‘maar dat doe ik al mijn levenlang en kijk er bestaat een term voor’? Zoiets is Shinrin Yoku voor me, het bos ervaren met al je zintuigen, zodat je één wordt met het bos en met al wat er leeft, groeit en bloeit. Het bos is dan niet zomaar een mooi decor om in te wandelen. Vanuit een diep respect maak je contact met de bomen, met de indringende geur van de aarde, met de wonderen kleine kriebelbeestjes, met de wind die je gezicht streelt, met de zon die het licht tovert… Als je lang genoeg je ogen sluit ervaar je een gans andere boswereld, je kan het zelfs proeven op je tong. Je leert ook andere zintuigen kennen, buiten de vijf die we steeds gewend zijn om te gebruiken. Zo mocht ik mijn innerlijk kompas herkennen en voelen hoe het me brengt waar ik zijn moet. Of ervaren dat er een wereld bestaat tussenin twee werelden.

Acht november ging ik naar, het voor mij verre, Brussel om een lezing bij te wonen van Tim Gill over risicovol spelen. Tim is een expert en belangenbehartiger op vlak van buitenspel. Om mijn opleiding Gezinswetenschappen af te ronden maakte ik een eindwerk over onze kinderen die steeds minder in de natuur spelen. Het is een onderwerp dat me nauw aan het hart ligt en ook al ben ik geen doemdenker, toch is het een tendens om ons zorgen om te maken.

Ik ben opgegroeid als buitenkind, al op jonge leeftijd mocht ik erop uit trekken om de natuur achter ons huis te verkennen. Hoe heerlijk was het om bij een kabbelend beekje te zitten, de akkervogels te leren kennen en te verdwalen in een bos dat in mijn kinderogen heel groot was. Ik ben geen seconde bang geweest noch heb ik me ooit bedreigd gevoeld. Integendeel, het buiten zijn verruimde mijn wereld en voedde me met liefde voor de natuur.

Net als de natuur is een kind wild, spontaan en creatief. Mensenkinderen hebben de natuurlijke neiging om zich met natuur te verbinden. Deze natuurlijke liefde voor natuur heeft een erfelijke basis en is bij kinderen het sterkst ontwikkeld maar is algemeen diep aanwezig in ons menszijn.

BIOPHILIA (liefde voor het leven) is een hypothese die deze aantrekkingskracht tracht te verklaren. Het begrip werd door de Harvard-wetenschapper en Pulitzerprijswinnaar Edward O. Wilson geïntroduceerd. Wilson definieert biophilia als ‘de drang om je met andere levensvormen verbonden te voelen’.

Pagina 3 van 3

©2021 Barrevoets - Centrum voor natuurcoaching en natuurbeleving. Webdesign by Dmd-webdesign.be